Zaharrari agur

Pena handia ematen digu gauza zaharrei agur esatea. Kasu honetan oso zaharra eta historia askorekin. Nebak oparitu zidan instituto garaian... karrera bi pasa ditu nirekin eta hainbat abentura gehiago. Lehen ikaslearen tresnak zeramatzan eta orain ordea, irakaslearenak. Baina bere ordua iritsi da.
Aspaldi zegoen apurtuta,  ez zegoen presarik, baina gauza bat buruan sartzen zaigunean... ba hori, ia denborarik ez dagoenean josi, idatzi, argazkiak atera...

Dena antolatuta...

Hori da desantolatuaren desioa, nahia, gura, ia ia mina be. Aitortu behar dut. Oosooo desantolatua naiz. Etxera heltzean gauzak edonon botata uztea gustatzen zait (ez al dago ministro bat ere antzekoa... baiiii oso maite duguna). Ene, zein sakon heldu garen lehen paragrafoan!

Garezur arrosak

Erosketa konpultsibo bat izan zen, hasiera batean beste zeozer zeharo ezberdina egiteko baina... azkenean gauzak inoiz ez dira planeatu bezala ateratzen.

Eskerrik Asko!!

Poltsa baaatttt!!! oihalez betetako poltsa bat! ze ondo!!

Konpontzen...

Hauek dira nire lehen konponketen saiakerak

Horrelako gorputz ederra dugu ezen prakak beti leku berdinetik apurtzen zaizkigu... hankartetik hain zuzen. Orain arte eskuz konpontzen nituen prakak, jostorratza, haria eta pazientzia hartuta tipi-tap aritzen nintzen gehienez beste bi jartze agoantatzen zituzten konponketak egiten. Ez zuen pena merezi.

Hasten garenetik...

Ba hori, hasten garenetik benetan jartzen garen arte... ba denbora doa.
Ez da ez dudanik ezer josi ez egin,... ez ez, gauza da lotsa edo ematen didala egindakoak publikatzea, pixkat biluztea bezala dela ematen dit eta berri txar bat jaso behar izan dut idazten jartzeko.